فوتبال بار دیگر ثابت کرد که هیچ سوت پایانی پیش از دقیقه ۹۰ معنا ندارد. در شبی که انگلیس تا پنج دقیقه مانده به پایان مسابقه خود را فینالیست جام جهانی ۲۰۲۶ میدید، آرژانتین با تجربه، شخصیت و رهبری لیونل مسی، بازی را در واپسین دقایق برگرداند تا با پیروزی ۲ بر یک در ورزشگاه آتلانتا، راهی دومین فینال متوالی جام جهانی شود. شاگردان لیونل اسکالونی که در نیمه نخست یکی از ضعیفترین نمایشهای خود در این تورنمنت را ارائه داده بودند، در نیمه دوم چهرهای کاملاً متفاوت به خود گرفتند و با گلهای انزو فرناندس و لائوتارو مارتینس، رؤیای ۶۰ ساله انگلیسیها برای حضور در فینال را یک بار دیگر نقش بر آب کردند.
نیمه نخست؛ توخل آرژانتین را غافلگیر کرد
توماس توخل برخلاف انتظار بسیاری از کارشناسان، با سه تغییر نسبت به دیدار برابر نروژ تیمش را روانه میدان کرد. حضور ریس جیمز و جد اسپنس در کنارههای خط دفاع و استفاده از مورگان راجرز در خط حمله، نشان میداد سرمربی آلمانی قصد دارد از سرعت انتقال و ضدحملات برای ضربه زدن به آرژانتین استفاده کند. در سوی مقابل، لیونل اسکالونی تقریباً به ترکیب برنده بازی قبل وفادار ماند و تنها یک تغییر در ترکیب اصلی ایجاد کرد.
برخلاف انتظار، انگلیس بازی را با پرس شدید آغاز کرد. جود بلینگهم و دکلان رایس اجازه نمیدادند انزو فرناندس و مکآلیستر بازیسازی همیشگی خود را انجام دهند و همین موضوع باعث شد مسی در نیمه نخست بارها برای دریافت توپ تا میانه میدان عقب بیاید.
فشار انگلیس در نهایت نتیجه داد و آنتونی گوردون با فراری سریع، قفل دروازه امیلیانو مارتینس را شکست تا ورزشگاه آتلانتا غرق در شادی هواداران سهشیرها شود. پس از گل، انگلیس هوشمندانه عقب نشست و مالکیت توپ را به آرژانتین واگذار کرد؛ تصمیمی که تا دقایق پایانی مسابقه موفق به نظر میرسید.
آرژانتین مالک توپ بود؛ انگلیس مالک فضا
آمار مالکیت توپ به سود آرژانتین بود اما این مالکیت اغلب در مناطق کمخطر جریان داشت. رومرو و لیساندرو مارتینس بارها توپ را بین خود رد و بدل میکردند اما خط دفاع فشرده انگلیس، فضای نفوذ را از بین برده بود.
نخستین نیمه را میتوان یکی از موفقترین نمایشهای تاکتیکی توماس توخل در این جام دانست. فاصله خطوط انگلیس بسیار کم بود، کانالهای میانی بسته شده بود و حتی لیونل مسی نیز فرصت چندانی برای خلق موقعیت پیدا نکرد.
اسکالونی بازی را از روی نیمکت برد
اگر نیمه نخست متعلق به توخل بود، نیمه دوم کاملاً به اسکالونی تعلق داشت.
سرمربی آرژانتین با جلو کشیدن انزو فرناندس، آزادی بیشتر برای الکسیس مکآلیستر و افزایش تحرک مسی بین خطوط، ساختار دفاعی انگلیس را به تدریج از هم گسست. آرژانتین دیگر فقط مالک توپ نبود؛ این بار با سرعت بیشتری به سمت دروازه پیکفورد حمله میکرد.
ورود لائوتارو مارتینس نیز فشار روی مدافعان انگلیس را چند برابر کرد. مهاجمی که مدام بین استونز و گوئهی جابهجا میشد و اجازه نمیداد آنها با آرامش خط دفاع را هدایت کنند.
از دقیقه ۷۰ به بعد، توپ تقریباً به طور کامل در نیمه انگلیس جریان داشت؛ اما توخل به جای حفظ فشار در میانه میدان، تصمیم گرفت تیمش بیش از اندازه عقب بنشیند؛ تصمیمی که در نهایت بهای سنگینی برای سهشیرها داشت.
پنج دقیقهای که همه چیز را تغییر داد
دقیقه ۸۵، انزو فرناندس روی یک حمله پردامنه، گل مساوی را به ثمر رساند؛ گلی که انرژی تازهای به قهرمان جهان داد و همزمان اعتمادبهنفس انگلیس را فرو ریخت.
در حالی که بسیاری انتظار وقت اضافه را میکشیدند، لیونل مسی در دقیقه ۹۰+۲ با یک پاس طلایی، لائوتارو مارتینس را در موقعیت گل قرار داد تا مهاجم اینتر، تیر خلاص را به رؤیای انگلیس شلیک کند.
مسی اگرچه در این مسابقه گل نزد، اما روی هر دو گل آرژانتین نقش مستقیم داشت؛ نمایشی که بار دیگر نشان داد او حتی بدون گلزنی نیز میتواند سرنوشت بزرگترین مسابقات جهان را تغییر دهد.
توخل؛ مربیای که برای نبرد آماده بود، نه برای حفظ پیروزی
اگرچه توماس توخل با طراحی مناسب نیمه نخست، یکی از بهترین نمایشهای تاکتیکی انگلیس در این جام را رقم زد، اما آنچه در نیمه دوم رخ داد، پرسشهای زیادی درباره تصمیمات او ایجاد کرد.
بزرگترین اشتباه سرمربی آلمانی، عقب کشیدن بیش از اندازه تیم پس از گل آنتونی گوردون بود. انگلیس در نیمه نخست با پرس از جلو، گردش توپ آرژانتین را مختل کرده بود، اما پس از استراحت، سهشیرها به تدریج از اجرای همان برنامه فاصله گرفتند.
انگلیس به جای حفظ مالکیت توپ، عملاً به دفاع در یکسوم پایانی زمین روی آورد؛ تصمیمی که باعث شد فشار حملات آرژانتین دقیقه به دقیقه افزایش یابد.
از سوی دیگر، تعویضهای دیرهنگام توخل نیز نتوانست جریان مسابقه را تغییر دهد. زمانی که لائوتارو مارتینس وارد زمین شد و اسکالونی آرایش هجومی تیمش را تغییر داد، انگلیس همچنان با همان ساختار دفاعی باقی ماند و واکنش مؤثری به تغییرات حریف نشان نداد.
اسکالونی؛ مردی که بازی را از روی نیمکت برگرداند
در نقطه مقابل، لیونل اسکالونی بار دیگر ثابت کرد چرا طی چهار سال گذشته یکی از موفقترین مربیان فوتبال ملی جهان بوده است.
او برخلاف بسیاری از مربیان، در شرایط عقب بودن دست به تغییرات احساسی نزد؛ بلکه با چند جابهجایی ساده اما هوشمندانه، تعادل بازی را به سود آرژانتین تغییر داد.
جلو کشیدن انزو فرناندس، آزادی عمل بیشتر برای مکآلیستر، نزدیکتر شدن مسی به محوطه جریمه و استفاده از دوندگی لائوتارو مارتینس، چهار تغییری بود که دفاع انگلیس را از انسجام خارج کرد.
اسکالونی همچنین با حفظ آرامش کنار خط، اجازه نداد تیمش دچار شتابزدگی شود؛ موضوعی که در نهایت زمینهساز یکی از مهمترین کامبکهای تاریخ آرژانتین در جام جهانی شد.
مسی؛ رهبر بدون نیاز به گل
شاید این مسابقه یکی از بهترین نمونههای تأثیرگذاری لیونل مسی بدون گلزنی باشد.
کاپیتان آرژانتین در نیمه نخست زیر فشار شدید خط هافبک انگلیس قرار داشت و حتی بارها برای لمس توپ تا نزدیکی مدافعان خودی عقب آمد، اما هرچه زمان مسابقه جلوتر رفت، تأثیر او نیز بیشتر شد.
در صحنه گل نخست، حضور او باعث برهم خوردن تمرکز مدافعان انگلیس شد و در گل دوم نیز با یک پاس دقیق، لائوتارو مارتینس را در موقعیت تکبهتک قرار داد.
مسی حالا در ششمین جام جهانی دوران حرفهای خود، بار دیگر آرژانتین را به فینال رسانده و در آستانه کسب دومین جام جهانی متوالی قرار گرفته است؛ افتخاری که تنها معدودی از اسطورههای فوتبال جهان به آن دست یافتهاند.
انگلیس؛ حسرتی که همچنان ادامه دارد
شکست برابر آرژانتین، یک ناکامی دیگر به فهرست طولانی ناکامیهای انگلیس در جام جهانی اضافه کرد.
سهشیرها آخرین و تنها قهرمانی خود را در سال ۱۹۶۶ به دست آوردند و از آن زمان تاکنون بارها تا آستانه فینال پیش رفتهاند، اما نتوانستهاند جام را دوباره لمس کنند.
از جام جهانی ۱۹۹۰، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و اکنون ۲۰۲۶، انگلیس چهار بار به مراحل پایانی رسید، اما هر بار در مقطعی حساس از رسیدن به قهرمانی بازماند.
آرژانتین؛ استاد مسابقات بزرگ
در سوی مقابل، آرژانتین بار دیگر نشان داد چرا یکی از موفقترین تیمهای تاریخ جام جهانی است.
آلبیسلسته اکنون برای هشتمین بار به فینال جام جهانی رسیده و در سالهای اخیر تحت هدایت اسکالونی، به تیمی تبدیل شده که در مسابقات حذفی به ندرت تمرکز خود را از دست میدهد.
کامبک برابر هلند در جام جهانی ۲۰۲۲، مدیریت مسابقات کوپا آمهریکا و اکنون بازگشت مقابل انگلیس، نشان میدهد شخصیت قهرمانی مهمترین ویژگی نسل فعلی فوتبال آرژانتین است.
تاریخچه آرژانتین و انگلیس در نیمهنهایی جام جهانی
تقابل این دو تیم همواره فراتر از یک مسابقه فوتبال بوده است؛ از بازی جنجالی جام جهانی ۱۹۸۶ با گل «دست خدا» و شاهکار انفرادی مارادونا گرفته تا نبردهای پرتنش سالهای بعد، هر دیدار میان آرژانتین و انگلیس بار تاریخی و احساسی ویژهای داشته است.
اما دیدار ۲۰۲۶ نخستین رویارویی این دو تیم در مرحله نیمهنهایی جام جهانی بود؛ موضوعی که حساسیت مسابقه را دوچندان کرده بود.
برای آرژانتین، این مسابقه فرصتی برای نزدیک شدن به دفاع از عنوان قهرمانی بود و برای انگلیس، فرصتی برای پایان دادن به شش دهه انتظار.
حواشی پیش از مسابقه
از چند روز قبل از بازی، رسانههای انگلیسی و آرژانتینی این مسابقه را «فینال زودرس» توصیف میکردند.
حضور هزاران هوادار دو تیم در خیابانهای آتلانتا، فضای ویژهای به شهر داده بود و نیروهای امنیتی آمریکا تدابیر ویژهای برای جلوگیری از درگیری احتمالی هواداران در نظر گرفته بودند.
تنشهای تاریخی میان دو کشور، بهویژه پس از جنگ فالکلند (مالویناس)، همچنان سایه خود را بر این رقابت حفظ کرده بود و همین مسئله باعث شد این مسابقه تنها یک بازی فوتبال نباشد، بلکه رویدادی با بار سیاسی و تاریخی نیز تلقی شود.
اشکهای انگلیس؛ جشن بیپایان آرژانتین
سوت پایان که به صدا درآمد، دو تصویر کاملاً متفاوت روی چمن ورزشگاه آتلانتا نقش بست؛ در یک سو بازیکنان آرژانتین در آغوش یکدیگر پیروزی را جشن میگرفتند و هزاران هوادار آلبیسلسته با شعارهای معروف خود ورزشگاه را به لرزه درآورده بودند. در سوی دیگر، هری کین، جود بلینگهم و دیگر ستارههای انگلیس با چهرههایی مبهوت روی زمین نشسته بودند؛ تیمی که تا دقایقی پیش خود را در فینال میدید، حالا باید برای کسب مقام سوم آماده میشد.
هری کین: یک گل دیگر میخواستیم
کاپیتان انگلیس پس از مسابقه اعتراف کرد که تیمش بیش از اندازه برای حفظ نتیجه تلاش کرده است.
کین گفت انگلیس پس از گل برتری، به جای ادامه حملات، بیش از حد عقب نشست و در برابر تیمی مانند آرژانتین، چنین رویکردی دیر یا زود مجازات خواهد شد. او در عین حال از عملکرد همتیمیهایش دفاع کرد و تأکید داشت که انگلیس در مسیر درستی قرار دارد، هرچند بار دیگر از رسیدن به فینال بازماند.
توخل؛ «نفرینی وجود ندارد»
توماس توخل نیز در نشست خبری پس از مسابقه تلاش کرد روحیه بازیکنانش را حفظ کند.
سرمربی آلمانی تأکید کرد انگلیس «نفرین» یا مشکل روانی برای رسیدن به فینال ندارد و تیمش در مسیر پیشرفت قرار گرفته است. با این حال او پذیرفت که از دست دادن تمرکز در دقایق پایانی، مهمترین دلیل شکست برابر قهرمان جهان بود.
رسانههای جهان؛ «کامبک قهرمان»
رسانههای بینالمللی، بازگشت آرژانتین را یکی از ماندگارترین مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ توصیف کردند.
بسیاری از تحلیلگران، لیونل مسی را مرد تعیینکننده مسابقه دانستند؛ بازیکنی که با وجود گل نزدن، با دو پاس کلیدی جریان بازی را تغییر داد. رسانهها همچنین از لائوتارو مارتینس به عنوان «تعویض طلایی» اسکالونی یاد کردند؛ مهاجمی که تنها چند دقیقه پس از ورود به زمین، گل صعود را به ثمر رساند.
نبردی که فراتر از فوتبال بود
دیدار آرژانتین و انگلیس همیشه بیش از یک مسابقه فوتبال بوده است.
از جام جهانی ۱۹۶۶ تا نبرد مشهور سال ۱۹۸۶ با گل «دست خدا» و شاهکار انفرادی دیگو مارادونا، و سپس تقابلهای جامهای جهانی ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲، این رقابت همواره با بار تاریخی و سیاسی همراه بوده است. پیش از این نیمهنهایی نیز مقامات، بازیکنان و حتی کهنهسربازان آرژانتینی تلاش کرده بودند حساسیتهای مربوط به جنگ فالکلند (مالویناس) را از فضای مسابقه دور نگه دارند و بر جنبه ورزشی آن تأکید کنند.
با این حال، روی سکوها بار دیگر پرچمها و بنرهایی با اشاره به جزایر مالویناس دیده شد و همین موضوع، مطابق انتظار، واکنشهایی را در رسانههای دو کشور به دنبال داشت.
آمارهایی که داستان بازی را روایت میکنند
این مسابقه نشان داد که فوتبال تنها به آمار مالکیت توپ وابسته نیست.
انگلیس در نیمه نخست با پرس شدید و انتقالهای سریع، آرژانتین را از ریتم همیشگی خارج کرد.
آرژانتین در نیمه دوم با افزایش سرعت گردش توپ و حضور بیشتر بازیکنان در یکسوم هجومی، جریان مسابقه را کاملاً تغییر داد.
دو پاس گل لیونل مسی، تفاوت اصلی میان دو تیم را رقم زد.
لائوتارو مارتینس بار دیگر نقش «سوپرساب» را ایفا کرد و با گل دقیقه ۹۰+۲، صعود آرژانتین را قطعی ساخت.
حالا نوبت فینال است
با این پیروزی، آرژانتین برای دومین دوره متوالی به فینال جام جهانی رسید؛ جایی که باید مقابل اسپانیا قرار بگیرد؛ تیمی که یک روز زودتر با برتری برابر فرانسه، نخستین فینالیست مسابقات شده بود. انگلیس نیز برای کسب مقام سوم برابر فرانسه صفآرایی خواهد کرد.
جمعبندی
دیدار انگلیس و آرژانتین، همه عناصر یک مسابقه بزرگ را در خود داشت؛ تاکتیک، هیجان، بازگشت، اشتباهات فردی و تصمیمات سرنوشتساز روی نیمکت.
انگلیس تا آستانه شکستن طلسم ۶۰ ساله خود پیش رفت، اما محافظهکاری در نیمه دوم و ناتوانی در کنترل فشار حریف، رؤیای سهشیرها را بر باد داد.
در مقابل، آرژانتین بار دیگر نشان داد که تیمهای بزرگ، مسابقات بزرگ را در دقایق بزرگ میبرند. شاگردان لیونل اسکالونی با حفظ آرامش، استفاده از مهرههای ذخیره و درخشش لیونل مسی، شکست را به پیروزی تبدیل کردند تا تنها یک گام دیگر تا دفاع از عنوان قهرمانی جهان فاصله داشته باشند.
اگر اسپانیا در فینال موفق به مهار این آرژانتین نشود، نسل طلایی آلبیسلسته میتواند با دومین قهرمانی متوالی، جایگاهی تاریخی در فوتبال جهان برای خود ثبت کند.
نظر شما